Interview door Niram Ferretti. Origineel in het Italiaans.
Riformista: U schreef een artikel, "De historische, 'verschrikkelijke' Hamas-Israël deal," over het staakt-het-vurenakkoord van 15 januari 2025 tussen Israël en Hamas. Is de nieuwe overeenkomst ook verschrikkelijk?
Daniel Pipes: Ja, en zelfs nog erger, omdat die vol zit met onrealistische ideeën die geen enkele kans van slagen hebben ("Hamas en andere facties stemmen ermee in geen enkele rol te spelen in het bestuur van Gaza, direct, indirect of in welke vorm dan ook. Alle militaire, terroristische en offensieve infrastructuur, inclusief tunnels en wapenproductiefaciliteiten, zal worden vernietigd en niet herbouwd").
Maar hoewel ik de januariovereenkomst heb veroordeeld, steun ik deze nieuwe overeenkomst omdat mijn standpunt ten opzichte van Israëls oorlog tegen Hamas de afgelopen negen maanden ingrijpend is veranderd. In januari wilde ik dat Israël Hamas zou elimineren, ongeacht de politieke prijs. Die prijs steeg toen zoveel, zowel voor Israël zelf als voor de Joodse diaspora, dat ik sinds augustus niet alleen Israël oproep om de gevechten te beëindigen maar ook de Joodse diaspora erop aandring zijn verlegenheid los te laten. Ik verafschuw deze conclusie, maar ik zie geen alternatief.
Riformista: Vanaf het begin van de oorlog in Gaza heeft u een Israëlische militaire mislukking voorspeld. Waarop baseerde u deze voorspelling?
DP: Op basis van het feit dat de Israëlische regering twee tegenstrijdige doelen tegelijk wilde bereiken: de terugkeer van de gijzelaars en de vernietiging van Hamas. Natuurlijk kan het maar één of het ander zijn. Uit elke peiling onder Israëliërs bleek dat de emotionele impact van de terugkeer van de gijzelaars veel groter was dan de strategische voordelen van het elimineren van Hamas. Daarom moest Israël de oorlog verliezen – in schril contrast met zijn successen tegen Hezbollah en Iran, waar het strategische doel duidelijk en onbetwist was.
Riformista: Na de mislukte Israëlische aanval in Qatar lijkt de situatie voor Israël alleen maar verslechterd. Een geïrriteerde Trump dwong Netanyahu niet alleen om publiekelijk zijn excuses aan Qatar aan te bieden, maar hij gaf ook Amerikaanse bescherming aan het emiraat in geval van een nieuwe aanval. Wat vindt u hiervan?
DP: De aanval op Qatar was weer een vreselijke fout van Israël. Het doel was ongetwijfeld de invloed van Qatar te ondermijnen, maar deze onhandige aanval had, zoals u al opmerkte, precies het tegenovergestelde effect. Nog opvallender is dat een hooggeplaatste Qatarese functionaris hielp bij het formuleren van de Israëlische excuses en aanwezig was toen Benjamin Netanyahu zijn excuses aanbood aan de Qatarese premier Mohammed bin Abdulrahman bin Jassim al-Thani.
 Een screenshot van AFPTV toont rook van explosies die op 9 september werden veroorzaakt door Israëlische luchtaanvallen op Hamas-leiders in Doha. |
Riformista: In hoeverre heeft Qatar de overeenkomst tussen Israël en Hamas beïnvloed?
DP: Ik heb geen informatie over details, maar de over het algemeen gunstige behandeling van Hamas suggereert aanzienlijke bijdrage van zijn beschermheren in Doha.
Riformista: Volgens Hagai Ben-Artzi verkeert Israël "sinds de Jom Kipoeroorlog, die ons traumatiseerde met duizenden doden, in een psychose. We zijn in een mentaliteit van overgave en terugtrekking terechtgekomen in de loutere hoop op een korte adempauze. Dit pad leidt tot een ramp, omdat de vijand ons zwakke punt kent – en dit volledig uitbuit." Ben u het daarmee eens?
DP: Zeker weten. In mijn boek uit 2024, Israel Victory: How Zionists Win Acceptance and Palestinians Get Liberated, wijd ik een heel hoofdstuk aan dit onderwerp, getiteld "De vijand kalmeren." Gelukkig voor Israël verlieten de Arabische staten na de Jom Kipoeroorlog het militaire slagveld bijna volledig, waardoor het deze anders potentieel noodlottige zwakte kon overleven.
Riformista: Het lijkt erop dat Israël zich moet voorbereiden op nieuwe golven van geweld. Waarom kan het geen echte en blijvende overwinning op zijn vijanden behalen?
DP: Israël heeft het ongeluk om te vechten tegen het meest gevierde slachtoffer ter wereld. Zoals ik in mijn vorige antwoord al aangaf, terwijl de Arabische staten feitelijk meer dan een halve eeuw geleden het militaire slagveld hebben verlaten, hebben de Palestijnen de strijd voortgezet en hebben ze nu machtige nieuwe beschermheren zoals Iran, Turkije, de islamisten, links, dictators, antisemieten en anderen.
Riformista: De oorlog in Gaza heeft het imago van Israël wereldwijd tot een ongekend niveau beschadigd. Is deze schade onomkeerbaar?
DP: Onomkeerbaar is een groot woord, maar ja, ik verwacht dat de beschuldiging van genocide tegen Israël enorme schade op lange termijn zal veroorzaken. Deze laster komt van alle kanten en peilingen tonen aan dat westerse bevolkingen er steeds meer in geloven. Dergelijke houdingen zullen Israël waarschijnlijk decennialang schade berokkenen.
