Mijn zesstappenplan voor een tweestatenoplossing

Er bestaat gemeenschappelijke grond die een manier biedt om het onderwerp vooruit te helpen.

Is het tijd om de tweestatenoplossing te implementeren – dat wil zeggen om de semi-soevereine Palestijnse Autoriteit (PA) te erkennen als een staat, als "Palestina," naast Israël?

Netanyahu (links) en Biden konden het ooit goed met elkaar vinden.

President Biden zegt ja – "de enige echte oplossing is een tweestatenoplossing" – en 19 Democratische senatoren pleiten voor "twee staten voor twee volkeren." De Israëlische premier Benjamin Netanyahu zegt nee – "Israël zal zich blijven verzetten tegen eenzijdige erkenning van een Palestijnse staat" – en Republikeinen, in de woorden van The Washington Post, "omhelzen Netanyahu steviger." Deze veelbesproken confrontatie dreigt de belangen van beide landen te schaden. Gelukkig bestaat er een gemeenschappelijke basis die de situatie vooruit zou kunnen helpen. Die bestaat uit twee componenten.

Ten eerste hebben zowel de Amerikaanse als de Israëlische regeringen het principe van een Palestijnse staat publiekelijk aanvaard. President George W. Bush deed dit in 2002 en Netanyahu zelf in 2009. Netanyahu veranderde weliswaar later van gedachten, maar de buitenwereld zal hem niet toestaan een beslissing die al 15 jaar bestaat ongedaan te maken. Proberen deze overeenkomst terug te draaien is een gedoemde achterhoedegevecht.

In 1936-1937 was het Palestijnse Orkest een Joodse instelling.

Buiten die overeenkomst is een toekomstige Palestijnse staat onvermijdelijk geworden. Het is waar dat de term "Palestijnen" een eeuw geleden verwees naar Joden, niet naar Arabieren. Tegenwoordig vormen Palestijnse Arabieren echter een volk. Het is zinloos om het tegendeel te beweren. Het is ook waar dat het herstellen van het Jordaanse en Egyptische bewind op de Westelijke Jordaanoever en Gaza van 60 jaar geleden een aantrekkelijker alternatief is dan een tweestatenoplossing. Toch wijzen Amman en Caïro dit idee fel af. Israël, dat al die gebieden bestuurt, houdt een van de meest verschrikkelijke en langdurige conflicten ter wereld in stand. Palestina is dan de oplossing.

Maar wat voor soort Palestina? Daar ligt het tweede overeenkomstgebied tussen Washington en Jeruzalem. Beiden accepteerden het op voorwaarde van een volledige herziening van het Palestijnse gedrag. Elk stelde drie voorafgaande vereisten. Bush bood "Amerikaanse steun aan voor de oprichting van een voorlopige staat Palestina ... op voorwaarde dat Palestijnen de democratie omarmen, corruptie bestrijden en terreur resoluut afwijzen." Netanyahu omschreef de Israëlische voorwaarden als een "garantie voor demilitarisering en Israëlische veiligheidsbehoeften," plus erkenning van Israël "als de staat van het Joodse volk."

Al deze eisen – die vandaag de dag nog even centraal zijn als toen ze voor het eerst werden geuit – vereisen een verandering in Palestijnse houdingen en acties. (Toch zijn deze eisen onvoldoend en moeten er andere eisen aan worden toegevoegd, namelijk een einde aan de lastercampagne van de PA tegen Israël, de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad en de volledige normalisering van de betrekkingen.)

Helaas zijn die zes voorwaarden vrijwel uit het collectieve geheugen verdwenen, vergeten door de Verenigde Staten en Israël, die nu een zinloos debat zijn begonnen over "ja of nee tegen Palestina?". Met deze voorwaarden kunnen de twee regeringen een pragmatische en constructieve discussie voeren over de vraag: "Heeft de PA aan de voorwaarden voldaan?"

De PA, die volgende maand 30 wordt, heeft een aanzienlijke staat van dienst om op beoordeeld te worden. Hier volgt een samenvattende beoordeling van elk van deze zes Amerikaans-Israëlische vereisten:

• Democratie vestigen: PA-leider Mahmoud Abbas zit in het twintigste jaar van zijn vierjarige ambtstermijn en wijst zelfs de gemanipuleerde verkiezingen af die typisch zijn voor tirannen die zich democraten noemen.
• Corruptie terugdringen: Ghaith al-Omari, een voormalig adviseur van Abbas, merkt op dat "maar liefst 87 procent van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en Gaza gelooft dat de PA corrupt is."
• Terrorisme verwerpen: De PA viert openlijk de moord op Israëliërs. Zo werd in een televisiepreek verklaard dat "alle wapens op de Joden gericht moeten zijn." De PA pochte ook over haar rol op 7 oktober.
• Demilitariseren: De PA heeft meer dan 83.000 veiligheidsmedewerkers aan wie een derde van haar budget wordt besteedt, waardoor zij (samen met Hamas) de meest gemilitariseerde samenleving ter wereld is. (Alleen Noord-Korea bereikt een dergelijk percentage.)
• Israëlische veiligheidsbehoeften garanderen: De PA steunde vorig jaar een intentie "om alle steden van de zionistische entiteit op te blazen."
• Israël erkennen als de Joodse staat: Abbas wijst dit krachtig af en spot met Israëliërs: "Noem jezelf zoals je wil, ik accepteer het niet."

De Palestijnse Autoriteit voldoet aan geen van de voorwaarden die gezamenlijk door de Verenigde Staten en Israël zijn gesteld, waardoor Washington en Jeruzalem nog een flinke klus te klaren hebben. Het is tijd om een einde te maken aan de zinloze ruzies en te proberen Abbas en zijn regime ervan te overtuigen deze logische eisen te voldoen, bijvoorbeeld door de hypermilitarisering van de PA te verminderen. Daarom wat nederig advies aan beide regeringen.

Israel Victory: How Zionists Win Acceptance and Palestinians Get Liberated [De overwinning van Israël: het middel voor zionisten om geaccepteerd te worden en voor Palestijnen om bevrijd te worden] wordt in juni 2024 gepubliceerd.

Jerusalem: Stop met het in twijfel trekken van wat je al hebt toegegeven. Richt Bidens aandacht op de zes onvervulde voorwaarden. Sta erop dat ze in uw voordeel – en niet die van de Amerikanen – worden uitgevoerd.

Washington: Stop met negeren dat de PA geen van de vereiste wijzigingen heeft doorgevoerd. Leg de verantwoordelijkheid voor verandering bij de Palestijnen. Daag hen uit om te bewijzen dat ze een soevereine staat waardig zijn.

En hoe zouden de Palestijnen onder druk kunnen worden gezet om die veranderingen door te voeren? Door wat ik Overwinning van Israël noem: Palestijnen ervan overtuigen dat ze hun lange strijd met Israël hebben verloren en dat de tijd eindelijk is gekomen om vrede te sluiten met de Joodse staat. Concreet betekent dit dat Israël een einde maakt aan het bewind van twee verachtelijke organisaties, de PA en Hamas, de ene door financiële verstikking en de andere door vernietiging, zoals nu in Gaza gebeurt. Vervolgens kan Israël de vele Palestijnen steunen die bereid zijn in harmonie met Israël te leven door hen te financieren, hen een stem te geven en hen bij het bestuur te betrekken.

Daniel Pipes is voorzitter van het Middle East Forum en auteur van Islamism vs. The West: 35 Years of Geopolitical Struggle (Wicked Son, 2023). © 2024 door Daniel Pipes. Alle rechten voorbehouden.